Ben van Straten was de gelukkige eigenaar van een nieuwe prikslee; wàt 'n mooie was het! Zijn Vader, die timmermansknecht was, had 'm zelf in zijn vrije uren gemaakt en Jaap, Ben's groote broer, had 'm een verfje gegeven: lichtgroen, met een smal, geel biesje; vroolijk stond dat. Niemand blijder dan Ben! Als de andere jongens nu weer op den Heuvelweg gingen sleden, kon hij echt meedoen; heisa, zijn slee was zóó licht, die zou alle anderen vooruitschieten, dat wist hij zeker. Verleden jaar had hij er ook gesleed, ja, maar op een paar aan elkaar gebonden planken. Pret had hij toen ook wel gehad, maar 't was toch niet het rechte geweest--als hij dan andere jongens op "heusche" sleetjes naar be…
Jouw steun betaalt de vertaling van deze klassiekers naar meer talen.
Steun voor $12/maand DonerenAbonnees lezen met directe vertaling, zonder te wachten op de dagelijkse gratis limiet.